Een jaar in Oslo!

Hei alle sammen!

Ik heb vakantie! Afgelopen donderdag heb ik mijn allerlaatste tentamen gemaakt en nu is het dus over. Een gek idee, maar aan de andere kant heb ik nu nog meer tijd om de laatste dingetjes in de stad te ontdekken en het beste te maken van de korte tijd die er nog over is. Nadat Marit maandag was vertrokken, had ik welgeteld twee dagen om bij te komen en me voor te bereiden op het volgende bezoek. Dinsdag ben ik met Cécile en Pauline gaan zwemmen bij het strand van Bygdøy. Zoals gezegd hadden we de uitdaging van Marit en die zijn we met plezier aangegaan. Het weer was zo mooi dat het ook eigenlijk geen uitdaging was. Oslo begint steeds meer op een paradijs te lijken: overal staan bloemen, er waait een zacht briesje en het is ruim 25 graden geweest (okee, het heeft ook even heel hard geregend, maar als het zonnetje schijnt ben je dat zo weer vergeten). We hebben dus ruim drie uur op het strand gelegen en genoten van de zon. Met trots kan ik dan ook mededelen dat ik bruin ben geworden! Die avond zijn we naar een bar geweest waar ze Latijns-Amerikaanse muziek draaien en waar we dus lekker konden dansen.

Die woensdag heb ik dan even door mijn Noorse aantekeningen gebladerd en gewacht tot Eva ’s avonds laat zou landen. Ja, de zoveelste bezoeker deze maand! En hoewel ik het rondje in het centrum nu wel een beetje gezien heb, blijft het toch leuk om aan belangrijke mensen te laten zien hoe ik er hier bij zit. Voor het tentamen donderdag zijn we gaan picknicken en heeft ze dus al een aantal vrienden ontmoet. Uiteindelijk zijn we met een omweg toch nog op de universiteit gekomen (voor de tweede keer dit jaar deden de metro’s het niet, zul je net zien), maar wat bleek was dat ze hier een stuk flexibeler zijn dan in Amsterdam: het tentamen was een half uur uitgesteld door de OV-problemen en we begonnen niet met het dictee zodat mensen ook nog later konden komen. Het tentamen was goed te doen en ik mocht mijn essay schrijven over al mijn leuke ervaringen hier, dus die 250 woorden waren geen probleem. Een van mijn goede ervaringen zijn natuurlijk mijn nieuwe vrienden en dat kon ik opschrijven met Cécile en Marcus naast me: twee van de beste vrienden die ik hier gemaakt heb. Verder was het geen sentimenteel essay ofzo hoor 🙂 Die avond heb ik Eva nog het paradijs hier vlak naast de deur laten zien: Sognsvann. De volgende dag zijn we gaan kayakken in het Oslo-fjord met Cécile Pauline, Thor (een Noor die ik via hen ken) en Quentin, een middelbare schoolvriend van Cécile die zijn Erasmus in Stavanger had gedaan en nu op terugreis via Oslo was. Daar gingen we dus met onze kayaks tussen de boten door (waaronder de enorme ferry naar Kiel). Het was echter fantastisch want het weer was prachtig en we konden naar de eilandjes varen die vlak voor de stad liggen. We hebben heel veel lol gehad en zijn en passant natuurlijk allemaal verbrand.

Die avond was het feest, een beetje een dubbel feest. Het was het afscheidsfeestje van Cécile die dinsdag weer naar Frankrijk vertrekt. Aan de ene kant was het een feestje zoals altijd bij hun feestjes: supergezellig en met heel veel bekenden. Aan de andere kant wisten we ook allemaal dat het de laatste was, iets wat eigenlijk nog steeds niet is doorgedrongen. Daar kwam ik er ook achter wat voor speciale groep Erasmusstudenten zijn. Quentin kon met iedereen overal over praten: hij kende de manier van omgang tussen internationale studenten. Waar kom je vandaan? Wat studeer je? Waarom ben je naar Noorwegen gegaan? Waar heb je allemaal heen gereisd? Hoe vond je Noorwegen? Dat soort dingen leveren altijd genoeg gespreksstof. Voor het eerst merkte ik dus dat het voor Eva bijvoorbeeld moeilijker was om daarin mee te gaan, alsof het Eramuswereldje gewoon daadwerkelijk een andere wereld is. Weer een interessante observatie dus, maar uiteindelijk heeft iedereen een leuke avond gehad en daar ging het om. Zaterdag heb ik Eva door het centrum rondgeleid. Het was weer zo’n prachtige dag dus we hadden het niet beter kunnen treffen. Daarna zijn we met Marcus naar het kleine meertje gelopen wat ik met Marit ontdekt heb en daar zagen we het definitieve bewijs dat Noorwegen eigenlijk het paradijs is. Niet alleen was het er paradijselijk stil en mooi, we zagen er ook iets wat we allemaal nog nooit eerder hadden gezien. Toen we er aan kwamen was er al een vader met twee kinderen aan het spelen. Leuk natuurlijk, maar dat heb ik hier wel vaker gezien. Even later kwamen er nog drie vaders met kinderwagens en kinderen en werd ons pas duidelijk wat ze daar deden: ze gingen kamperen. Vier vaders en een stuk of zes kinderen. Er werden tentjes opgezet, er waren matjes en slaapzakken mee en de kinderen speelden in het bos. We hebben er de hele tijd naar gekeken. Hun moeders waren waarschijnlijk aan het partyen in de stad en zij zaten hier. Kinderen spelen in de natuur, precies zoals het hoort, en vaders die hun kinderen alleen mee uit kamperen nemen: Noorwegen is het paradijs. Als mijn droomprins dit leest, dan hoop ik dat hij hiervan leert! 🙂 ’s Avonds hebben we met zijn tweeën gebarbecued bij Sognsvann, dat gaat me echt nooit vervelen!

Helaas was het weer gisteren iets minder, maar dat bood ons dan weer de mogelijkheid van de musea in Oslo te genieten. Inmiddels is overduidelijk het toeristenseizoen begonnen en dus stonden er zo’n 50 Japanners voor de Schreeuw voordat wij hem konden zien. Ik heb werkelijk geen idee wat ze hier doen en waarom ze met dit soort reizen mee gaan. Ik snap dat ze veel willen zien, maar zo staan ze bij de Schreeuw terwijl ik zeker weet dat ze over een paar dagen bij de Mona Lisa in Parijs staan. Ze betalen vast ongelooflijk veel geld voor zo’n reis, maar ik kan me geen geestdodender manier van reizen bedenken. Wat heeft het voor zin als je morgen niet meer weet waar je vandaag geweest bent en maar uit je foto’s af moet leiden wanneer je wat gezien hebt? Oslo is overduidelijk niet de plek voor massatoerisme, ze waren naar mijn idee echt niet op hun plaats. Na de Schreeuw hebben we ook nog de Vikingschepen bewonderd en ons weer verwonderd over hoe het toch kan dat ze met die boten naar IJsland, Groenland en Canada zijn gevaren. Met dat kaartje konden we ook nog naar het Historisch Museum (dat eigenlijk naast de Nasjonalgalleriet met de Schreeuw bleek te staan) en daar hebben we nog veel meer Vikingspul gezien. Eigenlijk zou ik best voor een dag Viking willen zijn, gewoon om te zien hoe ze nu echt leefden en hoeveel ze eigenlijk konden met de weinige dingen die ze hadden. Trouwens, tijdens Eva haar bezoek heeft Oslo nog eens extra duidelijk geprobeerd te maken hoe het eigenlijk geen stad is maar ook geen dorp. Op zaterdag was het knetterdruk in de stad, ik heb het eigenlijk alleen maar op 17 mei drukker gezien. Toch zijn we drie keer iemand tegen gekomen: Nick bij Sognsvann (die dan alweer twee andere bekenden was tegengekomen), een klasgenootje van Noors hier in Kringsjå terwijl hij hier niet woont en een ander klasgenootje van Noors bij de tramhalte van het Vigelandpark. Ook bleek dinsdag bij dat café dat een derde klasgenootje van Noors weer bevriend is met Cécile en Pauline terwijl we allemaal niet van elkaar wisten dat we elkaar kenden. It’s a small world after all! 

Nadat Eva weer vertrokken was (overigens geen zwaar afscheid als je elkaar over twee weken weer ziet) ben ik naar de Valgvake (verkiezingsnacht) van Europeisk Ungdom geweest. Daar kwam ik mijn Noorse klasgenootje van het EU-vak tegen en zo heb ik weer allerlei andere mensen ontmoet, waaronder een Nederlands meisje dat al sinds haar 10e hier woont. Met de uitslagen heb ik eigenlijk niet het idee dat er nu heel veel gaat veranderen, maar het wordt interessant om in de komende maanden te zien wie nu de nieuwe voorzitter van de Commissie gaat worden. Het was erg leuk om zoveel Noren te ontmoeten die dus willen dat Noorwegen lid wordt en die zelf zo ongelofelijk graag hadden willen stemmen (en dan zien dat in Slowakije nog geen 15% dat gedaan heeft). Op verzoek heb ik mijn Erasmusblog voor ze in het Engels vertaald, dat vonden ze leuk. Daar moet ik trouwens nog even iets van rectificeren. Ik schreef dat Nick blij was dat hij een goede verzekering had. Dit is fout, hij had die verzekering niet en daar is ie dus niet blij mee. Zijn studieschuld is nu 90.000 Noorse kronen hoger (en dat is een ruime 11.000 euro). Ter vergelijking: voor mij was ditzelfde ziekenhuisbezoek gratis geweest, omdat het dat voor een Noor ook zou zijn (insert Coldplay here: this could be para-para-paradise). 

Vanavond moet ik dus echt afscheid van Cécile nemen en dat niet alleen, deze week staat er nog meer afscheid op het programma. Pauline gaat op vakantie met haar ouders als ik bij Trolltunga ben en die zie ik straks dus ook niet meer. Lucia gaat twee weken naar Italië voor ze terug komt om meer Noors te leren, maar dan ben ik al weg. We kunnen er nu dus echt niet meer om heen: es ist Schluss. Het is afgelopen. Het enige wat we nog kunnen doen is genieten van de laatste dagen die we hebben en voorzichtige plannen maken voor bezoekjes. Die mogelijkheden maken het iets makkelijker onszelf voor te houden dat het naderende afscheid niet definitief is. Gelukkig weet ik al uit ervaring dat vriendschap op afstand heel goed mogelijk is en mijn komende bezoek aan Zweden zal dat nog eens bewijzen. Dat soort gedachtes maken het makkelijker te accepteren dat we straks weer allemaal ergens anders zitten, ook al blijven we een écht afscheid uitstellen. Misschien heeft Marco Borsato ook wel gelijk als ie zegt dat afscheid nemen niet bestaat, laten we het hopen!

Ha det på badet din gamle sjokolade!

Marloes