Een jaar in Oslo!

Far away is never too far away for friends

We started with a simple hello and ended with a complicated goodbye

You will never be completely at home again, because part of your heart will always be elsewhere. That is the price you pay for the richness of loving and knowing people in more than one place

 

Hei alle sammen!

Daar is ie dan: de laatste blog. Het is vandaag een week geleden dat ik mijn kamer in Kringsjå voor de laatste keer op slot deed en er voorgoed weg ging. Die laatste paar dagen waren weinig interessant. Er moest voornamelijk schoongemaakt en opgeruimd worden. Maandag heb ik afscheid genomen van Borja en dinsdag van mijn huisgenootjes. Mijn laatste avondmaal hoefde ik niet alleen te eten dankzij Eranda die er gezellig bij kwam zitten en Sognsvann had nog wat moois in petto voor mijn laatste wandeling. Ook had ik nog een laatste leuke ervaring met SIO, mijn huisbaas. Ze zouden om één uur komen om mijn kamer te controleren en toen stond er om 10 uur al iemand voor de deur. Gelukkig bleek dit een foutje te zijn en die vrouw heeft me zelfs een stofzuiger gebracht, ondanks dat ze die eigenlijk niet uitlenen. Met een stofzuiger gaat het schoonmaken toch een stuk sneller en toen ze om één uur weer voor de deur stond was het, op wat kleine puntjes na, goed. Met enorm veel bagage kon ik toen dus naar het vliegveld, maar gelukkig had ik daar hulp bij. Mijn flatgenootjes Chang en Minori hebben geholpen met sjouwen naar het metrostation (alhoewel ze allebei ruim een kop kleiner zijn dan ik, echt heel lief!) en vanaf daar had ik hulp van Nick die met me naar Oslo S is gegaan. Het was heel fijn om die laatste stukjes niet alleen te zijn, zo ging de tijd veel sneller voorbij en kon ik niet gaan treuren bij het laatste mooie uitzicht vanuit de metro. De reis verliep verder voorspoedig en mijn bagage kwam zelfs gewoon aan (al was ik even bang dat het niet zo was). Op het vliegveld stond mijn familie samen met Eva en Bobby me op te wachten. Dat was natuurlijk een erg leuke verrassing!

Na een beschrijving van de laatste paar dagen, leek het me leuk om even een korte (daar ben ik altijd erg goed in) terugblik op het afgelopen jaar te doen. In dat jaar heb ik (met deze erbij) 32 blogs geschreven, 60 nieuwe Facebookvrienden gemaakt, 9 keer bezoek gehad, 70 studiepunten gehaald (ja, vandaag stond mijn laatste letter online dus nu weet ik het zeker!), en 10 korte reisjes gemaakt (als je de kerstvakantie meetelt): Kopenhagen, Lom (het buitensportweekend), Stavanger, Stockholm, Tromsø, de kerstvakantie, Åland&Finland&Estland, fjord-Noorwegen, Trolltunga en Göteborg. Toen ik weg ging scheen de zon meer dan 18 uur per dag, wat betekende dat het ’s nachts eigenlijk niet echt meer donker werd. Daar stond dan weer tegenover dat toen ik er vlak voor Kerst weg ging de dagen nog geen zes uur lang waren.

Het eerste en tweede semester waren sowieso verschillend, niet alleen het feit dat de dagen korter of langer werden. In allebei de semesters heb ik ongelofelijk geluk gehad met het weer, op die twee maanden grijs na dan. In het eerste semester hoefde ik minder voor mijn vakken te lezen, maar ik moest wel weer twee essays schrijven. In het tweede semester moest ik meer lezen en doen, maar hoefden er gelukkig geen essays geschreven te worden (op dat ene take-home tentamen na). Daarbij had ik in het eerste semester meer mijn eigen kleine groepje met mensen met wie ik vaak at. In het tweede semester was dat minder, maar ben ik naar meer feestjes gegaan. Ook vond ik het in het tweede semester makkelijker om geld uit te geven, omdat ik me er uiteindelijk maar bij neer had gelegd dat die prijzen zo hoog zijn. In het tweede semester heb ik eindelijk wat native speakers van het Engels ontmoet die erg handig bleken als je even een woord niet wist. Die mensen hebben we in het eerste semester wel eens gemist 🙂 Ook heb ik in het tweede semester wat minder Duitsers ontmoet dan in het eerste, maar dat betekende gelukkig niet dat ze er helemaal niet waren. Wat ook wel opvallend was, was dat ik in het eerste semester heel veel mensen kende die daarna weg zouden gaan terwijl ik in het tweede semester voornamelijk mensen heb leren kennen die er in het eerste semester ook al waren (zoals Lucia en Martin) en weinig mensen die dat semester pas waren gekomen (behalve Nick en Thoby).

Volgens mij zijn veel van mijn verwachtingen uit de eerste blogs wel uitgekomen: het was een fantastisch jaar, ik heb vrienden gemaakt uit heel veel landen (en het belangrijkst voor mij, uit de landen waar ik de taal van sprak alhoewel ik vervolgens met hen bijna alleen maar Engels heb gesproken) en heb een behoorlijk aantal van mijn reiswensen kunnen vervullen: Stockholm, Kopenhagen, Helsinki, Preikestolen, binnen de poolcirkel… Het is allemaal uitgekomen. Ik heb niet het noorderlicht gezien, ben niet naar Bergen en IJsland geweest en heb van Kopenhagen minder gezien dan ik zou willen, maar dat betekent alleen maar dat ik nog een reden heb om een keer terug te komen (nouja, voor Bergen en het noorderlicht dan, die andere twee moeten maar een andere keer). 17 Mei heeft alle verwachtingen overtroffen en ik heb veel meer van het Noorse landschap kunnen genieten dan ik van tevoren had gedacht, deels omdat we zo’n geluk hadden met het weer en deels omdat ik meer gereisd heb dan ik dacht dat zou kunnen. Ik heb meer Noors geleerd dan ik ooit had durven dromen, dus die missie is ook geslaagd. Veel Noorse vrienden heb ik niet gekregen en ik zat denk ik meer in die internationale bubbel dan ik had gewild, maar daar heb ik me bij neer gelegd. Als ik nadenk over mijn studie in Amsterdam dan heb ik daar ook nog nooit een internationale student gezien, dus zo’n internationale bubbel zal overal wel bestaan. Toch is mijn jaar wel Noors genoeg geweest om te kunnen zeggen dat ik het niet ergens anders net zo had kunnen doen: ik heb leren skiën, ik ben naar een skiwedstrijd geweest, heb ongelofelijk veel pølser (worstjes) en vafler (wafels) gegeten en heb genoten van de lagere prijzen in Zweden. En de natuur die ik heb gezien, had ik nergens anders kunnen zien.

Buiten die studiepunten die ik gehaald heb was het ook nog een erg leerzaam jaar. Ik denk dat ik door om me heen te kijken heel veel over Noorwegen heb geleerd en heel praktisch gezien heb ik natuurlijk de taal geleerd. Maar dat was niet het enige. Ik heb stereotypes soms bevestigd zien worden, maar veel vaker keihard onderuit zien gaan. Ik heb Fransen ontmoet die alleen maar Engels wilden praten (en nee, écht geen Frans). Ze praatten zelfs Engels tegen elkaar. Ik heb een ontzettend zenuwachtige Spanjaard gezien. Ik heb Amerikanen ontmoet die niet dom en dik waren. Ik heb heel hard om al die Duitsers gelachen (geen humor? Echt niet!). Ik heb een Italiaanse ontmoet die zei dat ze niet kon koken en Brazilianen die níét uitkeken naar het WK. En ik heb best wel wat spontane gesprekjes gehad met Noren, zelfs in het OV. Ook over de rest van de wereld heb ik wat geleerd. Zo had ik verwacht dat Japanners beter Engels zouden spreken dan Chinezen (omdat Japan een westerser en opener land is dan China, dacht ik zo), maar niets bleek minder waar. Sterker nog, de Japanners die ik heb ontmoet spraken slechter Engels dan alle Fransen waarmee ik heb gesproken. Zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen, weet ik nu beter wat het inhoudt om uit Europa of uit het Westen te komen en ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik niet in China ben geboren. Naast al deze levenservaring heb ik nog wat vaardigheden opgedaan ook: zo heb nu voor het eerst op mezelf gewoond en ik denk dat ik kan zeggen dat dat goed gelukt is. Ik heb geen enkele keer zonder eten of wc-papier gezeten. Ik heb mijn eigen broek genaaid, zelf een wesp uit mijn kamer gejaagd en zelf al die reisjes gepland en geregeld.

Die laatste tijd bespreek je met veel mensen of je iets gemist hebt van dat andere thuis en of er iets is waar je naar uitkijkt. In mijn geval was dat vrij weinig. Ik had net mijn ouders en twee vriendinnen op bezoek gehad, dus keek er vooral naar uit om opa en oma’s weer te zien. Toch is het zo dat door skype, mail en whatsapp het eigenlijk niet lijkt alsof ze ‘ver weg’ zijn. Van Nederland zelf heb ik echt helemaal niks gemist. Als ik toch iets moet noemen zijn dat de prijzen (maar in onze gesprekken telden die niet, want dat sprak voor zich) en het feit dat de afstanden hier minder groot zijn. Het enige waar ik verder naar uit keek was dat ik even niet meer zelf hoefde te koken en wassen 🙂 Nu zijn er natuurlijk vooral de dingen die ik aan Oslo mis: het prachtige Sognsvann om te barbecueën of gewoon rond te lopen, het OV dat altijd gaat (treinborden op Schiphol dinsdag: +15, + 10, + 15, rijdt niet, + 15, rijdt niet), de universiteit die zijn zaakjes wél op orde heeft (en ook nog eens maar 8 minuten met de metro is), de nabijheid van de natuur maar ook de nabijheid van de grote stad, de rust, de lange dagen. Misschien mis ik zelfs wel al die hardlopende mensen met hun fraaie sportschoenen.

Het mag duidelijk zijn: ik zit tussen twee werelden in. Een grote wereld waarin de hele wereld binnen bereik ligt, waarin iedereen een interessant verhaal heeft en waar alles mogelijk lijkt. En dan is er die kleine wereld, waarin in een heel jaar eigenlijk niks veranderd is en waar voetbal het allerbelangrijkst is. Het maakt het terugkeren niet makkelijker als iedere krant, iedere tv-zender, iedere supermarkt en iedereen je constant vertelt dat je niet bent waar je eigenlijk wíl zijn. Dat voetbal kan me niet snel genoeg afgelopen zijn! En dan zijn er nog die goedbedoelde opmerkingen die je soms liever nét iets anders wil horen. ‘Wat fijn dat je weer thuis bent’. Goedbedoeld natuurlijk, maar ik ben net een heel jaar thuis geweest. Ik ben niet weer thuis. Sterker nog, het voelt soms juist alsof je een vreemde in een vertrouwde omgeving bent. Ik kon de speculaasjes in de keuken niet meer vinden, kreeg de buitendeur niet van het slot en wist niet meer dat ik pantoffels had. Alles is hetzelfde en toch is alles anders. Je bent een vreemde in je oude leven, gewoon omdat de persoon die terug is gekomen niet dezelfde is als de persoon die weg is gegaan hoewel dat misschien wel zo lijkt. Dat is dus die reverse cultural shock waar ik in één van mijn eerste blogs over schreef. Toen leek dat nog heel ver weg, maar inmiddels is het werkelijkheid. Het enige dat nodig is, is tijd om weer te integreren in je oude leven. Gelukkig heb ik tijd zat, want ik ben de enige die ik ken die al vakantie heeft. Zeeën van tijd dus, om mijn zomervakantie te plannen en om me voor te bereiden op een nieuw jaar in Amsterdam. Het laatste jaar, misschien, en anders in ieder geval het laatste jaar van mijn bachelor. ‘Het buitenland’ is me goed genoeg bevallen om te overwegen mijn master daar maar te doen, nu ik toch geen stufi meer krijg en eigenlijk is het buitenland veel minder eng en veel minder ver dan het lijkt. Genoeg om nog over na te denken dus!

Ik zal de blog maar afsluiten met een bedankje aan mijn trouwe lezers. Ik heb geen idee wie jullie zijn, maar ik heb deze week wel al gehoord dat mijn ouders en opa en oma niet de enige zijn die hem lezen dus het zijn vast meer mensen dan ik zelf dacht! Bedankt dat jullie mijn leven en verhalen interessant genoeg vonden om te volgen en dat de lange verhalen jullie niet afgeschrokken hebben. Als ik jullie een klein beetje heb kunnen laten mee maken van wat ik heb meegemaakt, dan is mijn missie geslaagd. Mijn Erasmusjaar was echt fantastisch, beter dan ik had kunnen dromen, dus als ik daar ook maar iets van over heb kunnen dragen aan jullie, dan is het de moeite van het schrijven waard geweest. En ik heb nu een heel boekwerk om ooit nog eens na te lezen 🙂

Hilsen,

Marloes